Duindoornbessen – biologische vruchten

Beschrijving

Herkomst & botanie
De duindoorn is een sterk vertakte, doornige struik uit de familie van de olijfwilgachtigen (Elaeagnaceae). Hij groeit van nature in de kalkrijke duinen van West-Europa tot in Centraal-Azië, en is ook een vertrouwd gezicht in onze eigen Nederlandse kuststreek. Alleen de vrouwelijke struiken dragen de kenmerkende felgele tot oranje bessen, die in het najaar rijpen.

De wetenschappelijke naam Hippophae komt uit het Grieks: hippos (paard) en phaes (glanzend). Het verhaal gaat dat de Oude Grieken paarden met duindoornblad voerden, waarna hun vacht ging glanzen — een mooi staaltje vroege plantkennis.

Traditioneel gebruik
Duindoornbessen worden al eeuwen gebruikt in de keuken en in de traditionele kruidenkunde, van Tibet tot Mongolië en Rusland, waarbij we uitdrukkelijk geen uitspraak doen over de daadwerkelijke werking of effectiviteit hiervan. Volgens een bekende Mongoolse overlevering zou zelfs Dzjengis Khans leger de bessen hebben gegeten voor de veldslag. In Rusland kreeg de bes de bijnaam “het goud van Siberië”.

Smaak, geur en uitstraling
Vers zijn duindoornbessen glanzend en oranjerood van kleur, maar gedroogd — zoals wij ze verkopen — verschrompelen ze tot kleine, donkerbruine tot roodbruine bolletjes met een wat gerimpelde, matte huid. De smaak blijft uitgesproken zuur en fris, met een licht fruitige ondertoon die goed samengaat met hibiscus, appel of citroengras in een fruitthee-blend.

Kleine weetje
De duindoornbes wordt in de volksmond ook wel hagedoorn, zeedoorn of zanddoorn genoemd — stuk voor stuk namen die verwijzen naar de barse duinomgeving waarin deze taaie struik het prima naar zijn zin heeft.